• MELTEMLER VARKEN ESTİRDİLER LODOSLARI

    MELTEMLER VARKEN ESTİRDİLER LODOSLARI
    İbrahim Halil DEMİR

    MELTEMLER VARKEN ESTİRDİLER LODOSLARI

     

    Küstürdüler bir anda özümü özüme.

    Paslı kilitleri vurdular sözüme.

    Nur cemalini temaşa edecekken,

    Kapkara puşular bağladılar gözüme.

     

    Irgat ettiler aşkın çorak tarlalarında.

    Naralar attırdılar sevdanın ulu dağlarında.

    En manidar sevgi fidanlarını yeşerttim.

    Aşkın tohumlarıyla sevda ormanlarında.

     

    Öğrenci ettiler sevda mektebinde.

    Sevilenin mendili saklıdır sevenin cebinde.

    Seven yolcu olmuşsa sevda yollarında,

    Sevdası dokunur ilmek ilmek aşkın gergefinde.

     

    Nadasa bıraktılar aşkın tarlasını.

    Seven arar bulur sevdalıların en hasını.

    Sevilenin bir anlık hüzünlü firakı,

    Sevene günlerce çektirir sevdiğinin yasını.

     

    Akıttılar aşkın çeşmesini boşu boşuna.

    Hiçbir ayrılık gitmez sevenlerin hoşuna.

    Seven menzil murat almazsa,

    Kasavetler dolar gönül torbasına.

     

    Kuruttular Muhammedi güllerimi.

    Lal ettiler şakıyan bülbüllerimi.

    Felek her zaman ki gibi zalim oldu yine,

    Bırakmadı takdim etsinler ödüllerimi.

     

    Uçurttular aşkın güvercinini yuvasından.

    Mahirce çaldılar mektupları sevda kasasından.

    Yârin bastığı her karış toprak bereketlenir,

    Rahmani sevdaların efsunlu asasından.

     

    Yıktılar gönül duvarlarını tam dibinden.

    Sevene rahmet yağar kâinatın sahibinden.

    Aklıselim düşünen hiç kimse şikâyetçi olmaz,

    Âşıkların arzuhallerini yazan sevda kâtibinden.

     

    Gecemi gündüz gündüzümü ettiler gece.

    İçi boş sevdalar olur çözülmez bilmece.

    Seven sevdasını anlatır sevda meclisinde,

    Pür dikkat dinler herkes ama sevilen dinlemez sadece.

     

    Meltemler varken estirdiler lodosları.

    Kaybettim birer birer en değerli dostları.

    Çalışa çalışa bir hal oldum.

    Ama bırakmadılar yapayım paydosları.

     

    Yüklediler en ağır barları belime.

    Görünce nazlı yâri söyleyemem bir kelime.

    Yar visali bir an evvel olsun diye,

    Karın tokluğuna çalışırım kazma küreği verseler elime.

     

     

     

    Körelttiler aşkın yeni bilenmiş kılıcını.

    Felek bırakmadı hemen aldı hıncını.

    Sevenin gönlü yar aşkıyla dolmuşsa,

    Kaybeder ister istemez bir anda bilincini.

    14/Mayıs /2015

    Yazarın Diğer Köşe Yazıları
    • Haber Ara

    • Gazete Manşetleri

  • Son Eklenen