• EYVALLAH ETTİM

    EYVALLAH ETTİM
    İbrahim Halil DEMİR

    EYVALLAH ETTİM

     

    Gözlerin ağlamayı unutmuş,olmuş yüreğin sanki taş,

    Koymuşum yoluna canı gönülden bu can ve bu baş,

    Ölürsem sen buralarda yokken,ortalıkta kalır naaşım,

    Beni sana müptela eden,sevda imzasını andıran oldu kaş.

     

    Güzelliğin,narinliğin çeker gözlerime derin bir uyku,

    Varlığın olmuş bende vazgeçilmez bir tutku,

    Sen olmasaydın ben ne yapardım diye düşünüyorken,

    Basiretsizleşirdi,kilitlenirdi aniden,seni seven gönlümün ufku.

     

    Sen kirlenmemiş tertemiz su,tahrip edilmemiş harikulede doğa,

    Sayende olur yüreğim,bazen kükreyen bir aslan,bazende azgın bir boğa,

    Bırakma beni bir başıma,değerlerin kaybolduğu bu insafsız ortamda!

    Bu gönül hep seninledir,gitmek istemez hiçbir zaman uzağa.

     

    Elim tetikte,sevdalı başımın şakağına dayamışım bir silah,

    Girmişim sevdanın çıkmaz sokağına, başımda aşkın dolusu küllah,

    Eyvallah ettim,ediyorum ve de edeceğim,bana hakaret edenlere,

    Yemin ettim.Kavrulacağım kendi yağımda,hem vallah hem de billah.

     

    Gözlerinin rengi anımsatıyor bana yosun yeşilini,

    Nakşet bir kez daha sevdanın ceviz ağacına, bu aşkın motifini!

    Üç kez çalmana gerek yok gönül kapımı,bir kez yeter artar bile,

    Zira gözlerim kapıda,kulaklarım duyar hemencecik sesini.

     

    Düşmez oldu elimden kalem,sana olan duygularımı yazmaktan,

    Gel doyasıya içelim sevda suyunu,çoşkun akan ırmaktan,

    Dikelim birlikte bu aşkın heyecanıyla, sevdanın sevgi fidanlarını,

    Bıkıp usanmadım.Sevgi yolundaki engelleri ortadan kaldırmaktan.

    27/11/2005

    Yazarın Diğer Köşe Yazıları
    • Haber Ara

    • Gazete Manşetleri

  • Son Eklenen