• Konuş Ki

    Konuş Ki
    İbrahim Halil DEMİR

    Konuş Ki

     

    Konuş!

    Konuş ki,

    Balların hası dökülsün ağzından

    Kulaklar özlem gidersin

    Şakıyan bülbüller hicap etsin

    Bu özelliğiyle övünenler hayıflansın

    Gıpta etsinler

    Ben de senle gurur duyayım

    Çektiğim sıkıntıları unutayım

    Annemden yeni doğmuş gibi olayım

    Beden ve gönül yorgunluklarım gitsin

    Visaller olsun firaklar bir daha yaşanmasın

    Konuş!

    Konuş ki,

    En vahşi hayvanlar uysallaşsın

    Taş yürekliler yufkalığın her türlüsüyle tanışsın

    Bir hiç uğruna birbirine küs olanlar barışsın

    Sevginin, muhabbetin özü olan ses tonunu duyanlar

    Seni yakından görmek için birbirleriyle yarışsın

    Merhamet ve vicdan abidesini inşa etsinler

    Sofraların bereketi ziyadeleşsin

    Birbirlerinde hakkı hukuku olanlar helalleşsin

    Dünya nimetlerini acılaştıran

    Ölümü her daim tefekkür etsinler

    Mert ve yiğitlerin cesareti kat be kat artsın

    Sadece ve sadece Allah rızası için olan sevmeler

    Daha bir anlam kazansın

    Konuş!

    Konuş ki,

    Gamzeli yanaklarından Muhammedi güller dökülsün

    O nadide sesinle çocukların kulaklarına ezanlar okunsun

    Birbirinden güzel anlamlı isimler bırakılsın

    Otlayan kuzular pür dikkat kesilsin

    Can kulağıyla seni dinlesin

    Nadide sesin dalga dalga sevda diyarlarına yayılsın

    Firaklar visallerle takas edilsin

    Vuslatları daha bir manidar etsin

    Yare giden yollarda güller bitsin

    Husumetler muhabbetlerle yer değişsin

    Konuş!

    Konuş ki,

    Zorlukların her türlüsü kolaylaşsın

    Umutları tükenenlerin umutları tekrar yeşersin

    Kıt kanaat geçinenlerin sofraları bereketlensin

    Cesaretin en ulvisi yüreklere girsin

    Cömertlikte herkes birbiriyle yarışsın

    Ağlamayı unutanların didelerinde yaş kalmasın

    Her halukarda her şeyin helali için boncuk boncuk terlensin

    Konuşma sitilinin dersleri verilsin

    Konuş! Konuş! Konuş!

    Yeter ki, sen konuş!

    Senin konuşman benim mutlu olmama yetiyor artıyor bile

    Mangalda kül bırakmayanlar gelip görsünler

    Belki utanırlar belki de kendilerine çeki düzen verirler

    Konuş!

    Sen konuştuğunda ben muhabbet fedaisi olmak istiyorum

    Sen konuştuğunda ben yorgunluklarımı unutuyorum

    Sen konuştuğunda ben özgürlüğün en alasını yaşıyorum

    Sen konuştuğunda gözlerimin feri artıyor

    Ve sen konuştuğunda ben bir acayip oluyorum

    Konuş! Konuş! Konuş!

    Yeter ki konuş!

    İyi ki, varsın ……..

    29/Haziran/2009

    Yazarın Diğer Köşe Yazıları
    • Haber Ara

    • Gazete Manşetleri

  • Son Eklenen